Xosé Rivera

Son un creativo medio gilipollas a cabalo entre a xenialidade e a vulgaridade; difícil pero necesario equilibrio, calquera dos dous extremos me volvería máis gilipollas.

Se queres contratar os meus servizos ou adquirir algunha das miñas obras completa este formulario e respondereiche de seguido.

---------------------------------------------------------------

I am an image and sound professional; I have 11 years of experience as a freelancer creating audiovisual projects to give solutions to companies and institutions in video and photography.

In parallel, I develop creative projects that I exhivit in galleries and museums.

Currículum Xosé Rivera

Archivos por categoria: Historias Fotográficas

Presentación da Exposición “Historia da Fotografía”.

Fotografias Historicas

Fotografías Históricas

A importancia da fotografía na historia recente estriba en que nos achegou a outras realidades, outras perspectivas, dotounos de maior obxectividade e informounos de situacións que sen ela descoñeceríamos co cal nos dou unha maior sensibilidade; e ainda que en ocasións foi utilizada para contarnos mentiras convertiuse nunha ferramenta fundamental do periodismo, da arte, da narrativa, da documentación e da vida diaria.

Leer más

The Falling Man

The Falling Man

Richard Drew atopábase en Nova York o 11 de Setembro de 2001 como fotógrafo de Associated Press, cando repentinamente 2 avións impactaron contra as Torres Xemelgas, Drew mudou os seus plans e aproximouse ao lugar a fotografar o suceso.

De tódalas imaxes que tomou, Drew escolleu The Falling Man; unha foto impactante e desconcertante dun home precipitándose ao vacío e acabando así coa sua vida. A imaxe xerou unha gran controversia nos Estados Unidos pois mostraba o máis crudo do atentado, xeraba un medo baseado nunha turbadora sinrazón que non podían controlar coas suas imaxes de bombeiros e civís traballando patrioticamente en paliar a desfeita.

Leer más

Kevin Carter Kong Nyong

Kong Nyong e o voitre

A imaxe da polémica, a imaxe que fixo discutir ao mundo sobre si Kevin Carter era un desalmado, a discusión que fixo darse conta ao mundo de que era un desalmado.

Ata esta fotografía a crise de refuxiados de Sudán, provocada por un golpe de estado, pasara desapercibida nos medios occidentais e as axudas eran moi cativas, Kevin Carter viu o famélico neno mentras un voitre o asexaba, incluso esperou a que o voitre abrira as as para que a imaxe e o asedio resultase máis espectacular, pero non sucedeu.

A imaxe definitiva crucificou a Carter, gañou o Pulitzer, e todos os medios se cebaron sobre a actitude de Carter, sobre a sua motivación, deixou ao neno desprotexido a mercede do voitre por unha fotografía mellor ou por chegar a unha sociedade anestesiada co consumismo, o fútbol e a silicona.

O certo é que o voitre non esperaba a morte do neno, senón as suas heces, por ese motivo se alonxara da tribu; como se pode ver na sua man dereita Kong leva unha pulseira de plástico da estación de comida da ONU. Outros fotógrafos que estaban no campo de refuxiados tomaron a mesma fotografía, pero a publicada foi a de Carter. A sua mente perturbada polas suas adicións non resistiu a presión e un ano despois de realizar esta fotografía tapou o tubo de escape do seu coche, acendeuno e deixou esta nota no asento do copiloto:

“Estou deprimido […] sen teléfono […] cartos para o aluguer […] cartos para o mantemento dos fillos […] cartos para as débedas […] ¡¡¡cartos!!! […] Estou atormentado polos recordos vívidos dos asasinatos e os cadáveres e a ira e a dor […] do morrer de fame ou os nenos feridos, dos loucos do gatillo fácil, a miudo da policía, dos asasinos verdugos […] Fun a unirme con Ken, se teño sorte.”

KC
O neno chamábase Kong Nyong, e Sí, sobreviviu.

Kong Nyong

Kong Nyong

la niña afgana sharbat gula

A Nena Afgana

A máis penetrante, profunda e enigmática mirada cal Gioconda da fotografía foi capturada en Xuño de 1984, no campo de refuxiados afganos Nasir Bagh dentro de Pakistán durante a guerra cos soviéticos.

Steve McCurry foi o enviado por National Geographic a cubrir a nova en un tempo onde fotografar unha muller afgana era un pecado. Él conta que o campo era un caótico labirinto de tendas de campaña e no interior de unha de elas había unha escola, en seguida lle chamou a atención a xoven, pero percibiu a sua timidez e abordouna en último lugar para que se sentira máis cómoda, ela accedeu.

A fotografía publicouse na portada de Xuño de 1985 e dende ese momento converteuse na máis recoñecida na historia das publicacións impresas, a nena permaneceu no anonimato ignorando a sua relevancia como icono gráfico e figura dos refuxiados do mundo, ata que 20 anos despois un equipo de NatGeo embarcouse na búsqueda da muller. Atopárona de volta en Afganistan, casárase un ano despois da fotografía, con 13 anos, ten 3 fillos e chámase Sharbat Gula.

McCurry realizou a fotografía con un carrete de Kodachrome 64, a mítica película surxida na década de 1930, o último carrete producido pola marca usouse para que McCurry volvese a revelar esta fotografía.

Documental de National Geographic “En Busca de la Muchacha Afgana”:

la-nina-afgana-20-anos-despues

la-nina-afgana-20-anos-despues

National Geographic la niña afgana sharbat-gula

National Geographic la niña afgana sharbat-gula

Esta é a portada alternativa que National Geographic descartou a última hora:

Fotografía Alternativa Niña Afgana

Fotografía Alternativa Niña Afgana

Steve McCurry

Steve McCurry

 

La Niña del Napalm

A Nena do Napalm

Hai fotografías que cambiaron a historia, esta é unha delas. Thi Kim Phuc tiña só 9 anos cando un avión do exército survietnamita bombardeou o seu pequeno pobo en Trang Bang, preto de Ho Chi Minh ( o entón Saigón ), nun ataque coordinado co mando estadounidense para tentar controlar as estradas de abastecemento entre Camboia e Vietnam.

Segundo os americanos, os seus informes indicaban que non había civís na zona; Pero sí os había, e o napalm arrasou con todo, incluido o 65 % da pel da fráxil e desvalida Phuc, totalmente espida porqué a sua roupa calcinárase coa deflagración mentras corría e gritaba “Moi quente!, Moi quente!” cun rostro aterrorizado e cheo de bágoas.

Foi o 8 de Xuño de 1972 cando o fotógrafo Nic Ut realizou esta toma e retratou de xeito crudo o horror da guerra; a imaxe resultou tan realista e acercábamos tanto a cruel realidade do conflicto que resultou fundamental para o cese do mesmo.

Smith, Carlos e Norman Black Power

O Black Power e o Terceiro Home

Xogos Olímpicos de México 1968, Tommie Smith gaña a final dos 200 metros lisos e bate o record do mundo con 19,83 segundos nunha época de profunda loita polos dereitos civís en EEUU; Luther King fora asasinado medio ano antes en Memphis a mans de un segregacionista branco, e con él morrera o maior defensor da loita pacífica, os Panteiras Negras debatíanse entre esta e a violencia.

Leer más

Marc Riboud Manifestación Vietnam 1975 Jan Rose Kasmir

Moza ofrecendo unha flor aos soldados

Jan Rose Kasmir tiña 17 anos e estudaba secundaria no Instituto de Maryland cando en Outubro de 1967 se enfrentou con unha flor e soa a un batallón de soldados coa baioneta calada, o momento foi fotografado por Marc Riboud e a imaxe converteuse no símbolo de unha xeración de xóvenes antibelicistas que loitaban contra a política exterior dos seus gobernantes con mensaxes de paz e amor como bandeira.

O fotógrafo lembra que cubría a manifestación en fronte ao Pentágono contra a Guerra de Vietnam, secundada por máis de 100.000 persoas e repentinamente viu a aquela moza hippie e desaliñada que se acercaba sen medo ás baionetas dos 2.500 soldados que protexían a sede políticomilitar americana: “Ela falaba cos soldados, intentaba chamar a sua atención, quizais dialogar con eles. Tiven a impresión de que os soldados lle tiñan máis medo a ela que ela as baionetas” Afirmou Marc Riboud.

No 2003, 36 anos despois, Riboud e Kasmir volvéronse a atopar, de esta vez en Londres, nunha manifestación contra a guerra de Irak. Jan Rose, portaba un cartel coa fotografía de Riboud de 1967 e o reporteiro volveuna a retratar:

marc riboud and jan rose kasmir 2003 londres

marc riboud and jan rose kasmir 2003 londres

 

 

Kathrine Switzer Maratón de Boston

A carreira pola igualdade de Kathrine Switzer

“Ningunha muller pode correr unha maratón” só bastou esa frase de Arnie Briggs, o  seu adestrador, para que Kathrine Switzer tentara correr a Maratón de Boston de 1967, e con iso tirara abaixo fronteiras sociais e prexuizos sexistas.

Arnie era en realidade o carteiro da universidade, pero con 15 maratóns de Boston ás súas costas tiña suficiente experiencia para ser considerado adestrador. Saían todas as noites a correr unhas 10 millas e Arnie sempre contaba as súas películas sobre a maratón ata que unha noite, segundo conta a propia Kathrine en “Marathon Woman” replicoulle:

-Deixemos de falar da maratón de Boston e fagámola!

-Ningunha muller pode correr a maratón de Boston, replicou Arnie

Arnie explotou cando lle dixen que Roberta Gibb a rematara o ano anterior, Pero ningún rexistro o acreditaba, Roberta fixérao sen dorsal.

-Se corres esa distancia nun adestramento, eu serei o primeiro en levarte a Boston.

Sorrín e díxenme a min mesma: Conseguino, teño un adestrador, un compañeiro de adestramento e unha meta:  A carreira máis importante do mundo.

Roberta Gibb entrando en meta sen o dorsal

Roberta Gibb entrando en meta sen o dorsal en 1966

Kathrine estaba habituada a correr distancias medias, pero isto eran 42 quilómetros e só 3 semanas de preparación co apoio de Arnie e o seu noivo Tom Miller. Os 3 eran conscientes de que a carreira de obstáculos xa comezara dende o momento en que decidiron tomar parte, de xeito que empezaron por ler o libro de normas da competición e Bingo! non dicía nada sobre as mulleres; cando o redactaron a ninguén se lle ocorrera tamaña loucura; aínda así decidiron inscribirse como K.V. Switzer.

Leer más

A imaxe más reproducida da historia

O 5 de Marzo de 1960 Ernesto Guevarra ( O Che Guevara ), sendo Presidente do Banco Central de Cuba, asómase ao balcón e observa a xente na Praza da Revolución para asistir ao enterro das 101 víctimas do atentado terrorista ao barco La Coubre na Habana; en ese preciso intre Alberto Díaz Gutiérrez ( Alberto Korda ) que traballaba para o diario Revolución disparou a súa cámara e captou a seguinte instantánea:

Che Guevara por Alberto Korda 5 Marzo 1960

Che Guevara por Alberto Korda 5 Marzo 1960

Leer más